به خاطر اطاعت و فرمان از خدا بوده است ، اين است كه آن سجده در واقع جز سجده بر ذات مقدس پروردگار چيزى ديگرى نمىتواند باشد . توضيح اين كه : سجده غايت و نهايت خضوع و تذلّل و آخرين مرحله اظهار عبوديت و بندگى است ، از اينجاست كه خداوند سجده را به ذات اقدس خود اختصاص داده و بر بندگانش اجازه سجده به ديگران را صادر نكرده است گرچه اين سجده به قصد عبوديت و بندگى انجام نگيرد ولى سجده كردن براى غير خدا اگر به فرمان خداوند باشد ، چنين سجده‌اى همان پرستش و اطاعت خدا و تقرب‌جويى به پيشگاه اوست زيرا اين سجده نيز به خاطر اجراى امر پروردگار به عنوان فرمانبردارى در برابر حكم و دستور ذات اقدس او انجام مىگيرد . از اينجاست كه مجازات افراد متمرد از چنين فرمان ، صحيح و رواست و بهانه و اعتذار شخص متمرد مسموع نيست كه بگويد اين سجده تذلل و خضوع در برابر مخلوق است و خضوع در برابر غير خدا هم جايز نيست . « 1 » به عقيده ما اين نظريه بهترين و كامل‌ترين نظريات در اين مورد است زيرا بنده بايد فرمانبردار مولا و سرور خويش باشد و طبق دستور و به دلخواه وى عمل كند و در هيچ مورد براى خود استقلال قائل نشود كه مثلا « در برابر فلان شخص خضوع و اظهار كوچكى كن ! » او بايد از اين فرمان اطاعت و دستور وى را اجرا نمايد و در برابر شخص مورد نظر مولى ، تذلل و اظهار كوچكى كند ولى اين خضوع و اين اظهار كوچكى و تذلل در واقع در برابر خود مولا است زيرا به فرمان او و به خاطر عظمت و مولويت وى انجام گرفته است . « 2 » نتيجه از همهء آن چه گفته شد ، چنين استفاده مىشود : هر عملى كه براى تقرب به پيشگاه پروردگار انجام مىگيرد بايد از طرف خدا براى انجام دادن آن عمل به طور خصوص و يا به طور عموم دستور و امر و اجازه صادر شود ، خواه اين امر و اجازه به طور عموم باشد و يا به طور خصوص و اگر در موردى صدور امر و فرمان مورد شك و ترديد باشد ، تقرب و عبادت با يك چنين عملى طبق « دلايل

--> ( 1 ) به پاورقى شماره ( 21 ) در بخش تعليقات مراجعه فرماييد و با نظر بعضى مكاشفه گران در اين مورد آشنا شويد ! ( 2 ) براى توضيح بيشتر به پاورقى ( 22 ) در بخش تعليقات مراجعه فرماييد !